ak technic

Kilka słów o obróbce EDM

Jednym z najważniejszych parametrów, jakie decydują o dopuszczeniu danego elementu do eksploatacji we współczesnym przemyśle, jest naturalnie jego wytrzymałość. To właśnie od niej zależy, czy wybrana przez nas część nie ulegnie szybko zużyciu albo całkowitemu zniszczeniu. Aby zapewnić jak najdłuższą możliwość eksploatacji wytwarzanych przez siebie elementów, producenci sięgają po coraz nowocześniejsze rozwiązania. Wśród nich znajdują się również materiały, których struktura zapewnia im odpowiednią trwałość. Wśród nich możemy znaleźć m.in. węgliki spiekane, a także stale hartowane wykorzystywane do produkcji narzędzi. Niestety, ich budowa sprawia, że są trudnoskrawalne, co sprawia, że tradycyjne metody obróbki są nie tylko nieekonomiczne, ale także czasem są również nieefektywne. W jaki zatem sposób obrabia się tego typu materiały.

 

Co to jest obróbka EDM?

 

W momencie, kiedy tradycyjna obróbka skrawaniem zawodzi, rozwiązaniem może okazać się obróbka EDM, która zalecana jest do wykrawania form posiadających skomplikowane formy geometryczne albo zostały wykonane z materiałów trudnoskrawalnych.

Na czym dokładnie polega ta metoda? Obróbka EDM, zwana też inaczej obróbką elektroerozyjną, polega na usuwaniu odpowiednich części materiału za pomocą wyładowań elektrycznych. W czasie całego procesu wyładowania elektryczne, jakie zachodzą pomiędzy elektrodami zanurzonymi w specjalnym dielektryku (czyli cieczy, która pełni rolę izolatora), roztapiają materiał, pozwalając na usunięcie zbędnego nadmiaru tworzywa.

 

Rodzaje obróbki EDM

 

Wyróżniane są dwa rodzaje obróbki elektroerozyjnej.

Pierwszym z nich jest obróbka EDM, w której do uzyskania pożądanego kształtu elementu wykorzystuje się elektrody. Sama metoda nazywana jest również wydrążaniem EDM i jest bardzo wydajna ze względu na to, że dzięki wykorzystaniu niewielu elektrod można stworzyć elementy o skomplikowanych i precyzyjnie wyciętych kształtach.

Drugim rodzajem jest obróbka WEDM, w której rolę elektrody przejmuje bardzo cienki drut wykonany z mosiądzu, miedzi albo wolframu. Ten typ obróbki najczęściej stosuje się przy produkcji niewielkich elementów o bardzo skomplikowanych i precyzyjnych kształtach.